บทที่ 30 คนที่ไม่ยอมฟัง

กริ๊งงงง!

เสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์ดังขึ้นตอนบ่ายสามโมงครึ่ง

ทิชาค่อยๆ ลืมตาขึ้น หัวยังหนักและตัวรุมๆ เหมือนมีไข้อยู่ แม้จะรู้สึกดีขึ้นกว่าเมื่อเช้าเล็กน้อย แต่พอขยับตัวลุกขึ้นนั่ง แผลที่เข่าก็ปวดตึงขึ้นมาจนต้องนิ่วหน้า

“โอ้ยย...”

เธอกัดฟันลุกไปล้างหน้าล้างตา ก่อนจะมองตัวเองในกระจก ใบหน้าซีดเซียว แ...